ระบุเห็บ: นี่คือเห็บชนิดไหน?
ระบุเห็บที่พบบ่อยจากขนาด สี ลาย และภูมิภาค ทำไมระยะชีวิตจึงสำคัญ และสิ่งที่ควรทำหลังพบเห็บบนตัวคุณหรือสัตว์เลี้ยง
ในหน้านี้
การพบเห็บบนตัวคุณ ลูกของคุณ หรือสุนัขของคุณน่าตกใจ ส่วนใหญ่เพราะสิ่งที่เห็บอาจนำมา การระบุเห็บช่วยให้เข้าใจความเสี่ยง แต่ไม่เปลี่ยนขั้นตอนที่สำคัญที่สุด: เอาเห็บที่เกาะอยู่ออกโดยเร็ว จดวันที่ และเฝ้าระวังอาการ คู่มือนี้ครอบคลุมทั้งสองอย่าง
คำตอบสั้น ๆ
เห็บเป็นแมงขนาดเล็กที่มีแปดขาเมื่อเป็นนิมฟ์และตัวเต็มวัย (หกขาเมื่อเป็นตัวอ่อน) และลำตัวรูปไข่แบนที่บวมเมื่อกินเลือด ชนิดที่พบบ่อยแยกกันด้วยขนาด สี ลายบนแผ่นเกราะหลังหัว และที่ที่คุณอยู่ เห็บขาดำ (เห็บกวาง) ตัวเล็ก ขาสีเข้ม ตัวเมียลำตัวสีส้มแดง เห็บสุนัขอเมริกันใหญ่กว่าและสีน้ำตาลมีลายด่างสีขาวหรือเงิน เห็บดาวเดี่ยวมีจุดขาวหนึ่งจุดบนหลังตัวเมีย ในยุโรป เห็บละหุ่งเป็นเห็บที่กัดพบบ่อยที่สุด หากมีเห็บเกาะอยู่ ให้เอาออกโดยเร็วตามคำแนะนำของหน่วยงานสาธารณสุขและจดวันที่ไว้
เห็บที่พบบ่อยโดยสังเขป
ขนาดด้านล่างเป็นของตัวเต็มวัยที่ยังไม่กินเลือด เห็บที่อิ่มเลือดอาจใหญ่ขึ้นหลายเท่า นิมฟ์เล็กกว่ามาก มักราว 1 ถึง 2 มม. ขนาดเท่าเมล็ดฝิ่น
| เห็บ | ขนาด (ตัวเต็มวัยที่ยังไม่อิ่ม) | สี | ลาย | ที่อยู่อาศัย | ภูมิภาค |
|---|---|---|---|---|---|
| เห็บขาดำหรือเห็บกวาง (Ixodes scapularis) | ราว 2 ถึง 3.5 มม. | ตัวเมีย: ลำตัวส้มแดง แผ่นเกราะเข้ม ตัวผู้: น้ำตาลเข้มถึงดำ | ขาสีเข้ม ไม่มีลายประดับ | ป่า เศษใบไม้ ขอบหญ้าสูง | อเมริกาเหนือตะวันออกและกลาง |
| เห็บขาดำตะวันตก (Ixodes pacificus) | ราว 2 ถึง 3.5 มม. | คล้ายเห็บกวาง | ขาสีเข้ม แผ่นเกราะเรียบ | ป่า หญ้า พุ่มไม้แชพาร์รัล | ชายฝั่งแปซิฟิกของอเมริกาเหนือ |
| เห็บละหุ่งหรือเห็บแกะ (Ixodes ricinus) | ราว 2.5 ถึง 4 มม. | ตัวเมีย: ลำตัวน้ำตาลแดง แผ่นเกราะเข้ม | ขาเรียบสีเข้ม | ป่า ทุ่งหญ้า หญ้าสูง สวนสาธารณะ | ยุโรป รวมสหราชอาณาจักร และบางส่วนของแอฟริกาเหนือและเอเชียตะวันตก |
| เห็บสุนัขอเมริกัน (Dermacentor variabilis) | ราว 3.5 ถึง 6 มม. | น้ำตาล | ลายด่างสีขาวหรือเงินบนแผ่นเกราะ | ทุ่งหญ้า ไหล่ทาง เส้นทางเดิน | อเมริกาเหนือเป็นส่วนใหญ่ |
| เห็บดาวเดี่ยว (Amblyomma americanum) | ราว 3 ถึง 6 มม. | น้ำตาลแดง | ตัวเมียมีจุดขาวหนึ่งจุดบนหลัง ตัวผู้มีเส้นซีดจาง ๆ | ป่า บริเวณพุ่มไม้ | ตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันออก และกลางของสหรัฐอเมริกา กำลังแพร่ขึ้นเหนือ |
| เห็บสุนัขสีน้ำตาล (Rhipicephalus sanguineus) | ราว 2.5 ถึง 3.5 มม. | น้ำตาลแดงเรียบ | ไม่มีลายประดับ | กรงสัตว์ บ้าน ครบวงจรชีวิตในบ้านได้ | ทั่วโลก โดยเฉพาะภูมิภาคอบอุ่น |
ทำไมระยะชีวิตจึงสำคัญ
เห็บมีสี่ระยะ: ไข่ ตัวอ่อน นิมฟ์ และตัวเต็มวัย ตัวอ่อนมีหกขา นิมฟ์และตัวเต็มวัยมีแปดขา นิมฟ์เล็กและพลาดได้ง่าย และออกหากินในปลายฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนในหลายภูมิภาคอบอุ่น สำหรับโรคที่เห็บนำหลายโรค นิมฟ์เป็นข้อกังวลสำคัญเพราะคนไม่สังเกตเห็นมัน
การอิ่มเลือดก็เปลี่ยนรูปลักษณ์โดยสิ้นเชิง เห็บที่กินเลือดอาจเป็นสีเทา ฟ้า หรือซีด เรียบและบวม และลายที่ใช้ระบุอาจมองเห็นยาก หลายคนเข้าใจผิดว่าเห็บที่อิ่มเลือดเป็นติ่งเนื้อหรือเมล็ดเล็ก ๆ
ภาพถ่ายแสดงอะไรได้และไม่ได้
ภาพชัดมักยืนยันได้ว่าสิ่งนั้นเป็นเห็บและบ่อยครั้งระบุสกุลได้ ชนิดและระยะชีวิตยากกว่า โดยเฉพาะนิมฟ์ เห็บที่อิ่มเลือด และเห็บที่ถ่ายขณะยังเกาะอยู่ บางครั้งต้องขยายส่วนปากและแผ่นเกราะ
เหตุนี้การระบุที่รอบคอบอาจหยุดที่ "สกุล Ixodes" แทนที่จะระบุชนิด หากคุณถ่ายเห็บด้วย Verhive คุณจะเห็นระดับที่ไปถึง ความมั่นใจ และอันตรายต่อคน สัตว์เลี้ยง หรือบ้านหรือไม่ ไม่ว่าผลระบุจะเป็นอย่างไร ให้ถือว่าเห็บที่เกาะอยู่เป็นสิ่งที่ต้องลงมือจัดการเสมอ ห้องปฏิบัติการสาธารณสุขและบริการของมหาวิทยาลัยบางแห่งก็รับตัวอย่างเห็บหรือภาพถ่ายเพื่อระบุ
อันตรายหรือไม่: คน สัตว์เลี้ยง และบ้าน
คน เห็บหลายชนิดนำสิ่งมีชีวิตที่ก่อโรคได้ ชนิดไหนขึ้นกับชนิดเห็บและภูมิภาค ตัวอย่างเช่น เห็บขาดำในอเมริกาเหนือและเห็บละหุ่งในยุโรปเป็นที่รู้กันว่านำแบคทีเรียโรคไลม์ในหลายพื้นที่ และเห็บอื่นนำเชื้อก่อโรคอื่น ไม่ใช่เห็บทุกตัวนำโรค และไม่ใช่ทุกรอยกัดที่นำไปสู่การเจ็บป่วย แต่ความเสี่ยงจริงพอที่เห็บทุกตัวที่เกาะอยู่ควรได้รับความสนใจ รอยกัดมักไม่เจ็บ ดังนั้นการตรวจสม่ำเสมอเป็นวิธีเดียวที่เชื่อถือได้ในการพบมัน
สัตว์เลี้ยง สุนัขและแมวรับเห็บในหญ้าและป่า และโรคที่เห็บนำบางโรคส่งผลต่อพวกมันโดยตรง เห็บสุนัขสีน้ำตาลตั้งรกรากในบ้านและกรงสัตว์ได้ ถามสัตวแพทย์เรื่องการป้องกันเห็บสำหรับสัตว์เลี้ยงของคุณและสิ่งที่เหมาะสมในภูมิภาคของคุณ
บ้าน เห็บส่วนใหญ่ไม่อาศัยในบ้าน เห็บสุนัขสีน้ำตาลเป็นข้อยกเว้นหลัก และการระบาดในบ้านมักต้องการทั้งคำแนะนำจากสัตวแพทย์และผู้เชี่ยวชาญ
ควรทำอย่างไร โดยให้ความสำคัญกับความอ่อนโยนก่อน
ความอ่อนโยนก่อนหมายถึงไม่ทำร้ายสิ่งมีชีวิตโดยไม่จำเป็น แต่เห็บที่เกาะกินเลือดคนหรือสัตว์เลี้ยงเป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพจริง และการเอาออกโดยเร็วคือการตัดสินใจที่ถูกต้อง
หากเห็บเกาะบนคน
หน่วยงานสาธารณสุข เช่น CDC ในสหรัฐอเมริกาและ NHS ในสหราชอาณาจักรแนะนำให้เอาเห็บที่เกาะอยู่ออกทันทีที่พบ คำแนะนำของพวกเขาคือใช้แหนบปลายแหลมหรือเครื่องมือเอาเห็บออก จับเห็บให้ชิดผิวหนังที่สุดเท่าที่ทำได้ และดึงขึ้นช้า ๆ ด้วยแรงที่สม่ำเสมอ NHS เสริมว่าอย่าบีบหรือบี้เห็บ ส่วน CDC แนะนำว่าอย่าบิดหรือกระชากเห็บ และให้หลีกเลี่ยงวิธีพื้นบ้านเช่นความร้อน ยาทาเล็บ หรือปิโตรเลียมเจลลี หลังจากนั้นให้ทำความสะอาดบริเวณนั้นและมือของคุณ ปฏิบัติตามคำแนะนำของหน่วยงานสาธารณสุขในพื้นที่ของคุณ
จากนั้น:
- จดวันที่และที่ที่คุณอยู่ เช่น เดินป่าหรือในสวน
- เก็บเห็บหรือภาพถ่าย ในถุงหรือภาชนะปิด เผื่อบุคลากรทางการแพทย์อยากทราบ
- เฝ้าระวังอาการในสัปดาห์ต่อมา (ดูด้านล่าง)
หากเห็บอยู่บนสัตว์เลี้ยง
ถามสัตวแพทย์ว่าแนะนำวิธีเอาเห็บออกจากสัตว์เลี้ยงของคุณอย่างไร และเรื่องการป้องกัน อย่าทาอะไรบนผิวหนังหรือขนสัตว์เลี้ยงโดยไม่มีคำแนะนำจากสัตวแพทย์
หากเห็บกำลังคลานและยังไม่เกาะ
จับมันใส่ถุงหรือโหลปิด หรือติดเทป แทนการใช้นิ้ว จากนั้นตรวจคนและสัตว์เลี้ยงที่เคยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน
ลดเห็บรอบบ้าน
- ตัดหญ้าให้สั้นและเก็บเศษใบไม้ โดยเฉพาะที่ขอบสนามหญ้า
- วางแนวกั้นแห้ง เช่น กรวดหรือเศษไม้ ระหว่างป่ากับสนามหญ้า
- ให้พื้นที่เล่นและที่นั่งอยู่ห่างจากขอบป่า
- ไม่ให้สัตว์ป่าเช่นกวางและสัตว์ฟันแทะเข้ามาในสวนด้วยรั้วและไม่วางอาหารไว้ข้างนอก
หากคุณพิจารณาผลิตภัณฑ์สำหรับสนามหญ้า ให้ใช้เฉพาะชนิดที่ฉลากระบุสำหรับเห็บและการใช้งานนั้น ตามที่ฉลากกำหนดทุกประการ และปฏิบัติตามกฎระเบียบในพื้นที่ ผู้เชี่ยวชาญให้คำแนะนำได้
การป้องกันเมื่ออยู่กลางแจ้ง
- เดินบนเส้นทางและหลีกเลี่ยงการเบียดผ่านหญ้าสูงและเฟิร์น
- สวมกางเกงขายาวเก็บชายเข้าถุงเท้า และสีอ่อนเพื่อให้เห็นเห็บง่ายขึ้น
- ตรวจตัวคุณ เด็ก และสัตว์เลี้ยงหลังอยู่กลางแจ้ง: หลังหู แนวผม รักแร้ ขอบกางเกง หลังเข่า ระหว่างนิ้วเท้า
- อาบน้ำโดยเร็วหลังเข้าบ้าน
- ถามแพทย์หรือเภสัชกรเรื่องสารไล่แมลงส่วนบุคคล และสัตวแพทย์เรื่องการป้องกันเห็บสำหรับสัตว์เลี้ยง
เมื่อไรควรพบแพทย์ สัตวแพทย์ หรือผู้เชี่ยวชาญ
พบแพทย์ หาก ในวันหรือสัปดาห์หลังถูกเห็บกัดหรืออยู่ในที่อยู่ของเห็บ:
- มีผื่นปรากฏ โดยเฉพาะผื่นที่ขยายออก
- เกิดไข้ หนาวสั่น ปวดศีรษะ อ่อนเพลีย ปวดกล้ามเนื้อหรือข้อ
- รู้สึกไม่สบายทั่วไป
- คุณเอาเห็บออกไม่หมดทั้งตัวและบริเวณนั้นแดง ร้อน หรือเจ็บ
บอกบุคลากรทางการแพทย์ว่าถูกกัดเมื่อไรและที่ไหน อย่ารอให้เกิดลักษณะผื่นเฉพาะ อาการต่างกันได้
โทรหมายเลขฉุกเฉินในพื้นที่ของคุณ หากหายใจลำบาก หน้า ริมฝีปาก หรือคอบวม หรืออ่อนแรงกะทันหัน
โทรหาสัตวแพทย์ หากสัตว์เลี้ยงซึม เดินกะเผลก เลิกกิน มีไข้ หรือดูไม่สบายหลังโดนเห็บ หรือหากคุณพบเห็บจำนวนมากบนตัวมัน
เรียกผู้เชี่ยวชาญกำจัดสัตว์รบกวน หากคุณพบเห็บในบ้านซ้ำ ซึ่งอาจชี้ถึงการระบาดของเห็บสุนัขสีน้ำตาล
คำถามที่พบบ่อย
แยกเห็บกวางจากเห็บสุนัขอย่างไร?
เห็บกวางเล็กกว่า ขาสีเข้มและไม่มีลายขาว ตัวเมียที่โตเต็มวัยมีลำตัวสีส้มแดงหลังแผ่นเกราะสีเข้ม เห็บสุนัขอเมริกันใหญ่กว่าและสีน้ำตาลมีลายด่างสีขาวหรือเงินบนแผ่นเกราะ
นิมฟ์เห็บหน้าตาเป็นอย่างไร?
เล็กมาก มักราว 1 ถึง 2 มม. มีแปดขาและลำตัวรูปไข่แบนสีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาล อาจดูเหมือนจุดสกปรกหรือกระ
เห็บทุกตัวนำโรคไลม์ไหม?
ไม่ มีเพียงเห็บบางชนิด ส่วนใหญ่เห็บขาดำและเห็บละหุ่ง ที่เป็นที่รู้กันว่าถ่ายทอดแบคทีเรีย และไม่ใช่ทุกตัวที่ติดเชื้อ เห็บอื่นนำเชื้อก่อโรคต่างกัน บุคลากรทางการแพทย์คือผู้ที่เหมาะสมจะหารือเรื่องความเสี่ยง
ฉันควรเก็บเห็บไว้หลังเอาออกไหม?
หน่วยงานสาธารณสุขหลายแห่งแนะนำให้เก็บไว้ในถุงหรือภาชนะปิด หรือถ่ายภาพชัด ๆ พร้อมวันที่ มันช่วยบุคลากรทางการแพทย์หากเกิดอาการ
เห็บอยู่ในบ้านฉันได้ไหม?
ชนิดส่วนใหญ่ไม่รอดนานในบ้าน เห็บสุนัขสีน้ำตาลเป็นข้อยกเว้นและขยายพันธุ์ในบ้านและกรงสัตว์ได้
เห็บเป็นแมลงไหม?
ไม่ เห็บเป็นแมง เป็นญาติกับแมงมุมและไร ตัวเต็มวัยและนิมฟ์มีแปดขา
สำหรับปัญหาที่เกี่ยวข้อง ดูคู่มือหมัดในบ้าน แมลงที่อันตรายต่อสุนัขและแมว และแมลงบนเตียงที่ไม่ใช่ตัวเรือด
คู่มือนี้เป็นข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ หากอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพหรือบ้าน โปรดติดต่อผู้เชี่ยวชาญที่มีใบอนุญาต และปฏิบัติตามฉลากของผลิตภัณฑ์ที่ใช้ทุกครั้ง
